1939
Jest 19 maja 1939 roku, piątek. Korty warszawskiej Legii. Na mecz o Puchar Davisa przyjeżdża reprezentacja Niemiec. Dwa tygodnie wcześniej, 5 maja, minister spraw zagranicznych Józef Beck wygłosił w Sejmie pamiętne przemówienie, w którym padło zdanie: „My w Polsce nie znamy pojęcia pokoju za wszelką cenę”. Widzowie obecni wówczas na trybunach kortu centralnego wspominają napięcie i poczucie niebezpieczeństwa. Świadczył o tym nawet skład obu reprezentacji. Do drużyny niemieckiej wcielono pochodzącego z Grecji, a mieszkającego w Austrii Georga von Metaxę oraz Czechosłowaka Rodericha Menzla, jednego z czołowych graczy Europy. W reprezentacji Polski grał wychowany w Wiedniu pół-Polak Adam Baworowski, który przed Anschlussem reprezentował Austrię. Bohaterem dramatycznego spotkania został jednak Ignacy Tłoczyński – najlepszy z Polaków wygrał oba pojedynki z utytułowanymi przeciwnikami. Najpierw pokonał w pięciu setach Hennera Henkla, wybitnego zawodnika europejskiego formatu, potem Menzla. Pierwszy pojedynek przeciągnął się jednak i został dokończony dopiero drugiego dnia, w sobotę. Wtedy Niemcy, którzy wystawili Henkla także do debla, zaczęli domagać się przełożenia gry podwójnej. Po telefonie do komitetu Pucharu Davisa w Londynie okazało się, że Polacy mają prawo zdobyć punkt walkowerem – jednak zgodnie z duchem fair play tak się nie stało. Debel odbył się w niedzielę, a ostatnie single w poniedziałek. Przegraliśmy 2:3. Kolejny mecz Pucharu Davisa Polacy rozegrali dopiero w maju 1947 roku.
Bartosz Klimas
Ignacy Tłoczyński i Bohdan Tomaszewski, Konstancin, początek lat 40.
Tags: Ignacy Tłoczyński, Puchar Davisa
sierpień 1st, 2009 at 01:00
[...] na Książęcej, czy na kortach braci Jasińskich przy Nowym Świecie, gdzie grywałem z Ignacym Tłoczyńskim (pięciokrotnym mistrzem Polski w latach 30.). Ze względów bezpieczeństwa publiczność [...]