Białe linie kortu

Już w latach 40. miał odwagę powiedzieć, że amatorstwo w tenisie to jedynie piękna fikcja, a pieniądze przekazywane są graczom pod stołem. W 1947 roku, z jednym tytułem mistrza Wimbledonu i dwoma zwycięstwami w US Championships (dziś US Open) na koncie zdecydował, że zostanie zawodowcem. Wyjaśnienie było proste: „potrzebowałem pieniędzy”. Od tej chwili nie miał wstępu na wielkie turnieje - mógł grać jedynie z podobnymi sobie w pokazowych meczach na całym świecie. Grupę, której przewodził, nazwano Cyrkiem Kramera. Zawitali także do Polski Ludowej (widowisko odbyło się na stadionie warszawskiej Skry). Walczył nie tylko o swoje - w 1973 r. został pierwszym szefem Stowarzyszenia Zawodowych Tenisistów, czyli ATP. To w dużej mierze dzięki niemu zaczęli tak dobrze zarabiać na swojej pracy.

bk

Tags: Cyrk Kramera, Jack Kramer

This entry was posted on Czwartek, wrzesień 24th, 2009 at 09:17 and is filed under Kartka z kalendarza, Przez wielkie T. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.